Kerstverassing

Bijna elke keer als we naar oma gaan heeft ze wel iets. Dan was ze naar een (rommel)markt, de winkel, of gewoon naar zolder geweest waar ze iets leuks zag liggen. Af en toe zit er een lapje tussen die ik jaren later in de voorraad van mijn mams terugvind, maar dit keer niet. In een grote blokkertas zaten een aantal patronen die ze had teruggevonden. Allemaal al netjes in stukjes geknipt toen ze er iets van maakte en met een elastiekje, een speld of een (al dan niet open) zakje bewaard.

Vanochtend samen met mams de zak geleegd en gekeken wat waarbij hoorde en of het compleet was. Helaas mistte er van een leuke jas de helft van de stukken en van iets anders misstte juist het plaatje en de beschrijving zodat het een soort van verassingspakket is geworden. Oma heeft al een tijd niet genaaid, dus de patronen zijn al een jaar of twintig uit. Maar, zoals mijn tante al zei, als je lang genoeg wacht komt alles weer in :D
En sommige dingen blijven natuurlijk leuk, al zitten er ook een aantal tussen die ik waarschijnlijk nooit zal gebruiken, maar dat is natuurlijk zonde om weg te gooien.

Een andere kerstverassing dit jaar kwam van mijn lieve vriendje. Het is gemaakt 'bag with dog' ofwel, mijn eigen (pluche)chuihaha in m'n eigen roze handtasje!!!!!! *stuiter*

Rekenwerk

Okey, het moge duidelijk zijn: Ik kan niet rekenen!

Het begon natuurlijk op het moment dat ik graag twee verschillende stoffen wilde, zodat ik uit moest rekenen hoeveel ik van welke nodig had. Eenmaal met de stoffen thuis had ik maar de patroondelen uitgetekend om het even te testen. Wat blijkt... Voor de petticoat heb ik net genoeg stof (uitgerekend dan), het gaat er om spannen met de ruffle onderaan, maar daar was ik toch niet zeker van. Van de stof voor de jurk daarentegen, daar lijk ik zowat twee keer zovaal van te hebben! Komt op zich wel mooi uit dat ik daar wat meer van heb. Het leek me namelijk wel een idee om bijvoorbeeld het knipmodekorset te maken van dezelfde stof zodat ik ook nog in de zomer kan rondparaderen zonder dat ik me een zee zweet.

Nu hoopte ik natuurlijk klaar te zijn met al dat ingewikkelde rekenwerk, maar dat viel tegen. Ik heb het lijfje namelijk een centimeter of vier langer gemaakt. Van de voering gemaakt en aangepast, zat precies als gegoten. Maar.... Langer lijfje betekent natuurlijk langere balijnen. Dus ik netjes al die naden nameten, kom ik op een totaal lengte korter dan de hoeveelheid die op de envelop staat. En dat terwijl ik juist meer nodig zou moeten hebben! Voor de zekerheid maar de hoeveelheid van de envelop genomen en daar de vier centimeters bij opgeteld. Ook meteen even kapjes voor erop gekocht. Negen balijnen dus zakje met tien kapjes gehaald...

Duh, de balijnen hebben natuurlijk twee kanten, dus kon weer terug voor nog een zakje. Afgelopen weekend dan eindelijk de balijnen op maat geknipt en met de hand vastgeregen. Poeh, wat een verkrampte vingerwerk was dat! Best een tijd mee bezig geweest, al lag dat natuurlijk ook voor een deel aan het avatar weekend op nickolodeon (tumdiedumdum). Het plan was om de balijnen helemaal af te hebben, maar ik moet ze volgend weekend maar met de machine vastnaaien. Wie weet kan ik dan ook al de stof voor het lijfje knippen. (niet té optimistisch he?)

Hip? Moi?

Afgelopen donderdag mijn nieuwste aanwinst buiten de familie getest. Gewapend met mijn zusjes riem en colletje, mijn nieuwe schoentjes (lees: vet coele snowboots) en voor de verandering weer eens een spijkerbroek ging ik met mijn tuniekje aan de trein met twee vriendinnen op weg naar een derde. Me van geen kwaad bewust doe ik mijn jas uit en leg ik deze in het dingesje bovenin zegt Emma, die mijn nieuwe haar ook al nog niet gezien had:

"Je bent hip!"

Traag van begrip als ik soms ben keek ik wat verdwaasd naar mijn tuniek enzo. "Ehhh ohw ja, nieuw enzo."

"Dat was geen compliment!"

Jaja dames en heren, u hoort het, hip zijn is tegenwoordig geen compliment meer waard, integendeel!

Ik was nu eenmaal niet hip, dus kon ik me niet opeens hip gaan kleden, zo redeneerde ze. Op de terugweg moest ze echter toegeven dat het toch wel leuk was. Het leuke was, ik zou normaal gesproken ook niet opeens een tuniek gaan kopen om daarin rond te gaan lopen. Niks voor mij, zou ik redeneren. En ook ik moest even wennen om vervolgens te concluderen dat hij toch best leuk is. Helaas pindakaas zusje, ik hou hem lekker zelf. Al moet ik eerst eens zelf een zwart truitje voor eronder zien te vinden, helaas pindakaas ikke.

Echte zijde!

Een aantal weken terug besloot ik het 'naaikastje' beneden in de keuken eens op te ruimen. Die lag natuurlijk vol met stof waar m'n moeder ooit nog iets van had willen maken. De boel uitgezocht en het grootste deel mee naar boven genomen en meteen daar de voorraad eens door gekeken. Tussen die stoffenvoorraad zat een vreselijke paarse stof die bij nader inzien toch eigenlijk ook wel heel leuk was. Mijn besluit om er iets van te maken was geboren. Uiteindelijk viel mijn oog op deze tuniek. Niet dat ik ooit zoiets gedragen had en of het me zou staan, maar het leek mij de beste optie voor deze stof.
Zogezegd zo gedaan. Na een weekend op kamers geweest te zijn in verband met de open asieldag zou ik weer een weekendje naar paps en mams zijn voordat ik het weekend erop van plan was naar de lapjesmarkt te gaan. Dus ik had nog mooi een weekend voordat ik eindelijk met mijn jurk bezig kon. En zou het ook niet heerlijk zijn om eindelijk weer eens af te hebben? Vol goede moed liet ik mijn vader het patroon uitprinten, waarna ik de stof uit de kast haal. Die paarse lap was een stuk groter in mijn gedachten! Uiteindelijk een andere mooie (minder te kleine) lap gevonden, heerlijk glad en zacht.

Dus zaterdagavond netjes de randjes van de printjes afknippen zodat ik ze zondag aan elkaar kon plakken. Zo ver zo goed. Zondagochtend na het eten meteen aan de slag met plakband, gevolgd door de schaar. Daarna kwam het op de stof leggen. Nog een heel puzzelwerk omdat de lap eigenlijk net wat te klein was. Maar goed, na wat puzzelwerk begon het spelden (niet handig met gewoon papier!) en daarna het knippen. Rond een uur of vijf had ik eindelijk al mijn stukjes stof! Hoezo even een dagje bezig en eindelijk iets afmaken? Maar ik gaf niet op en kroop na het eten eindelijk achter de naaimachien. Tegen een uur of halftien besloot ik echter dat het me niet ging lukken om voor het slapen nog de andere helft, de zomen en de neklijn te stikken. Helaas helaas, mijn project zou twee weken moeten wachten.
Afgelopen zaterdag weer verder gegaan. Zondag zou de verjaardag van opa zijn, dus dan wilde ik hem aan! Het stikken ging prima. Alleen de binnenkant van de halslijn zou mooier zijn met de hand, maar daar had ik de hele avond voor dus dat moest lukken. Ja, net zoals ik het twee weken eerder wel in een dagje zou doen, zo bleek. Drie kwartier en een kwart van de halslijn later merkte ik op dat mijn ma toch geen tv zat te kijken. Met als gevolg dat zij de rest van de halslijn binnen een kwartiertje af had. Als ik dat toch eens kon.

Maar goed, ik kon hem eindelijk aan. Dat wil zeggen, gewapend met een zwart coltruitje en een middenrifriem (or whatever) van zusje. Op de verjaardag had mijn moeder het om de een of andere reden nog even over mijn zelfgemaakte tuniek. Ze dacht dat ik de stof van oma had gekregen, maar had hem toch echt uit haar voorraad gehaald, dus ik dacht die is in de war met iets anders. Sta ik in de keuken met oma, blijkt ze opeens iets te herkennen. "Dat is die echte zijde uit Turkije!" Ze had de stof samen met een andere blauwe gekocht, om er iets van te maken, maar dat ging niet meer dus heeft ze hem waarschijnlijk ooit aan mijn moeder gegeven. Wel leuk om te weten waar het lapje vandaan kwam. Zeker omdat ik dacht dat het vast een of ander synthetisch goedje was ofzo, valt dat even tegen. Al weet je natuurlijk maar nooit wat kooplui je als 'echte zijde' aan proberen te smeren.

Lapjesmarkt

Vandaag eindelijk tijd gevonden om naar de lapjesmarkt in Utrecht te gaan. Was al met mijn moeder naar de markt in arnhem gegaan, maar daar hebben ze toch een stuk minder. De lapjesmarkt is echter op zaterdag, dus dat moest even zo gepland worden dat ik een weekend op mijn kamer was. Tot mijn grote geluk wilden Fatima en ik toch al afspreken dus dat was mooi te combineren. Hoefde ik tenminste niet in mijn eentje iets uit te zoeken, want dat was echt een ramp.
Mijn doel dit keer was om stof(fen) te vinden door de jurk die ik graag wilde maken zodat ik iets had om met mijn te krijgen zwarte parapluutje/parasolletje rond te gaan paraderen. Mijn keus hiervoor was na lang twijfelen gevallen op een 18de eeuws uitziende jurk. Nadeel van die jurk is wel dat ik enorm veel stof nodig had, maar daar kwam ik pas achter toen ik 'm binnen had. Alleen voor de jurk (excl. voering en tulle) was iets van 13 meter nodig. Dat betekende dat ik maar liever geen al te dure stof moest gaan kopen. Qua kleur moest het iets zijn wat bij een zwart parasolletje paste, dus liever niet te licht en te vrolijk. Alleen zwart leek me te zwart, dus zat te denken aan bordeauxrood, paars of wellicht donkerblauw. Liefst met een klein dingetje erin, zodat het niet helemaal effen zou zijn, maar niet te groot zoudat het lelijk zou uitpakken op het lijfje. Ook had ik een beetje zitten rekenen hoeveel stof ongeveer voor welk deel nodig zou zijn, mocht ik voor twee kleuren gaan.

Met dat idee dus naar de lapjesmarkt gegaan. Daar rond gaan kijken en bij een kraam al wat mooie taftzijde (oid) zien liggen. Zowel paars, donkerblauw, bordeaux als zwart om het mee te combineren. De paarse leek toch te donker, maar de andere twee waren wel interessant. Eerst natuurlijk echter de markt aflopen om te zien of er niet iets leukers en/of goedkoper ligt. Dat was toen Fatima bij een kraam een mooie zwarte gaasstof met kleine bloem/plant dingetjes en wat goudige vlekjes zag liggen over een mooie bijpassende voering stof. Voor maar twee euro per meter! (ja, voor beide apart natuurlijk, dus dat werd dan wel opeens vier) Maar hij was natuurlijk wel heel mooi.
Eerst dus maar eens verder gekeken maar toen toch weer bij die gaasstof teruggekomen. Hij was ook wel erg mooi en echt iets voor mij. Voor het lijfje zou het zeker mooi zijn maar ik twijfelde nog over de rest. Twee losse lagen voor de petticoat zou niet mooi worden had ik het idee. Voor het 'poefdeel' aan het lijfje twijfelde ik nog even omdat de voeringstof wel erg soepel is. Er zit straks echter tulle onder en die gaasstof boven dus met een beetje geluk blijft dat wel een beetje staan *duim*
Vervolgens weer naar de taftkraam gegaan. Daar lag wel een stof die er bij zou passen. Weer terug naar de gaasstofkraam en ruim ingekocht, liever teveel dan te weinig, zeker omdat ik het lijfje moet gaan verlengen. Geloof dat ik voor de zekerheid maar negen meter had genomen. Dan weer terug naar de taftkraam en het ernaast gelegd. De stof die we gezien hadden was net iets donkerder, maar de lichtere versie mistte het 'kleurvleugje' (gelig of oranjig in de voeringstof). En de donkere stof leek wel te passen, dus daar uiteindelijk maar voor gegaan. Volgens mijn berekeningen zou ik iets van 3,70m nodig hebben, wat naar vier werd afgerond. Ben er niet vanuit gegaan dat ik nog die ruffle aan de onderkant zou maken, maar mocht dat toch leuker blijken dan zie ik dan wel of ik genoeg stof heb of dat ik wat bij moet halen.

Als laatste nog even bij de tulekramen wezen kijken. Dat had ik immers ook nog nodig. Deze hadden echter alleen maar smalle tule (1,5 m) terwijl ik volgens het patroon van 1,80 of 2,80 nodig zou hebben. Er was er een met tule van drie meter breed, maar deze was dan natuurlijk wel weer duurder. Gelukkig had iemand me ooit op de stoffenkraam gewezen, waar ik de brede variant goedkoper had gezien. Toen ik net even keek zat ik dat ze al minder brede tule hadden, dus ik moet binnenkort eens bestellen. Gelukkig kunnen ze het ook meenemen als ze zaterdags op de markt staan (dat wordt dus weer een weekendje op kamers :D).

Uiteindelijk een kleine vijftig euro lichter maar een flink aantal meters aan stof zwaarder naar huis gegaan. Daar bleek de taft toch iets donkerder dan dat het op de kraam had gelegen (maar niet zo erg als op de foto). Aan de andere kant moet ik die voor mezelf waarschijnlijk ook niet te licht hebben. Het voordeel is, de petticoat zit los, dus ik kan altijd een nieuwe maken :D (bij wijze van spreken dan)

Oude creaties

Zo, vanaf nu heb ik dus een blog om al mijn creaties en aanverwante zaken en bezigheden neer te zetten. Omdat ik al een aantal dingetjes gemaakt hebt, leek het me wel leuk om daar maar mee te beginnen. Dan weten eventuele lezers meteen wat ik tot nu toe in elkaar geflant heb.

De eerste twee rokken staan hieronder. Het zijn eigenlijk gewoon simpele cirkelrokken die ik gemaakt had omdat ik graag een lange rok wilde maar niets in de winkel kon vinden. Dat was ook eigenlijk de reden waarom ik dus ooit begon met naaien, wat toen een erg leuke bezigheid leek :D Voor wat meer info over deze rokken (wel in het engels) kun je deze review van me bekijken.



Vervolgens had mijn oma een keer twee leuke lappen over de stoel hangen toen we langsgingen. Een rode en een groene. De groene had meteen mijn aandacht (en dat terwijl iedereen, moi inclusief, altijd dacht dat roze mijn favoriet was). Deze bleken voor mij en mijn zusje gekocht. Na lang zoeken vond ik in een Diana modeblaadje een geschikt patroon. Hij valt een beetje wijd (hij begon een maat te groot), maar ik ben er erg blij mij tot nu toe.





In de tussentijd was ik weer eens naar de markt geweest met mijn moeder, waar ik een kraam vol geweldige stoffen zag liggen. Hele mooie witte ook, waarvan ik dacht, 'het is dat ik binnenkort niet ga trouwen, maar anders'. Uiteindelijk voor een soort zalmversie gegaan, de groene was ook erg mooi maar ik vond gek genoeg dat ik al genoeg groen had gemaakt. Uiteindelijk had de moeder van mijn vriend nog een mooi patroon van een soort avondjurk liggen. Kijk hier voor een review (engels).




Het laatste kledinstuk dat ik gemaakt heb is alweer even geleden (had hem in juni af) is een zeer wijde strokenrok. De onderste strook is een kleine 10 meter lang! Het patroon kwam ik als eerste tegen op naaipatronen.nl en toen ik hem later in een stoffen winkel opnieuw tegen kwam kon ik het niet laten om hem te kopen. Na een half uur tussen twee kramen op en neer rennen op de lapjesmarkt had ik eindelijk te stoffen en kon ik beginnen. Ook hier heb ik ooit een review over geschreven.