Echte zijde!

Een aantal weken terug besloot ik het 'naaikastje' beneden in de keuken eens op te ruimen. Die lag natuurlijk vol met stof waar m'n moeder ooit nog iets van had willen maken. De boel uitgezocht en het grootste deel mee naar boven genomen en meteen daar de voorraad eens door gekeken. Tussen die stoffenvoorraad zat een vreselijke paarse stof die bij nader inzien toch eigenlijk ook wel heel leuk was. Mijn besluit om er iets van te maken was geboren. Uiteindelijk viel mijn oog op deze tuniek. Niet dat ik ooit zoiets gedragen had en of het me zou staan, maar het leek mij de beste optie voor deze stof.
Zogezegd zo gedaan. Na een weekend op kamers geweest te zijn in verband met de open asieldag zou ik weer een weekendje naar paps en mams zijn voordat ik het weekend erop van plan was naar de lapjesmarkt te gaan. Dus ik had nog mooi een weekend voordat ik eindelijk met mijn jurk bezig kon. En zou het ook niet heerlijk zijn om eindelijk weer eens af te hebben? Vol goede moed liet ik mijn vader het patroon uitprinten, waarna ik de stof uit de kast haal. Die paarse lap was een stuk groter in mijn gedachten! Uiteindelijk een andere mooie (minder te kleine) lap gevonden, heerlijk glad en zacht.

Dus zaterdagavond netjes de randjes van de printjes afknippen zodat ik ze zondag aan elkaar kon plakken. Zo ver zo goed. Zondagochtend na het eten meteen aan de slag met plakband, gevolgd door de schaar. Daarna kwam het op de stof leggen. Nog een heel puzzelwerk omdat de lap eigenlijk net wat te klein was. Maar goed, na wat puzzelwerk begon het spelden (niet handig met gewoon papier!) en daarna het knippen. Rond een uur of vijf had ik eindelijk al mijn stukjes stof! Hoezo even een dagje bezig en eindelijk iets afmaken? Maar ik gaf niet op en kroop na het eten eindelijk achter de naaimachien. Tegen een uur of halftien besloot ik echter dat het me niet ging lukken om voor het slapen nog de andere helft, de zomen en de neklijn te stikken. Helaas helaas, mijn project zou twee weken moeten wachten.
Afgelopen zaterdag weer verder gegaan. Zondag zou de verjaardag van opa zijn, dus dan wilde ik hem aan! Het stikken ging prima. Alleen de binnenkant van de halslijn zou mooier zijn met de hand, maar daar had ik de hele avond voor dus dat moest lukken. Ja, net zoals ik het twee weken eerder wel in een dagje zou doen, zo bleek. Drie kwartier en een kwart van de halslijn later merkte ik op dat mijn ma toch geen tv zat te kijken. Met als gevolg dat zij de rest van de halslijn binnen een kwartiertje af had. Als ik dat toch eens kon.

Maar goed, ik kon hem eindelijk aan. Dat wil zeggen, gewapend met een zwart coltruitje en een middenrifriem (or whatever) van zusje. Op de verjaardag had mijn moeder het om de een of andere reden nog even over mijn zelfgemaakte tuniek. Ze dacht dat ik de stof van oma had gekregen, maar had hem toch echt uit haar voorraad gehaald, dus ik dacht die is in de war met iets anders. Sta ik in de keuken met oma, blijkt ze opeens iets te herkennen. "Dat is die echte zijde uit Turkije!" Ze had de stof samen met een andere blauwe gekocht, om er iets van te maken, maar dat ging niet meer dus heeft ze hem waarschijnlijk ooit aan mijn moeder gegeven. Wel leuk om te weten waar het lapje vandaan kwam. Zeker omdat ik dacht dat het vast een of ander synthetisch goedje was ofzo, valt dat even tegen. Al weet je natuurlijk maar nooit wat kooplui je als 'echte zijde' aan proberen te smeren.