Hip? Moi?

Afgelopen donderdag mijn nieuwste aanwinst buiten de familie getest. Gewapend met mijn zusjes riem en colletje, mijn nieuwe schoentjes (lees: vet coele snowboots) en voor de verandering weer eens een spijkerbroek ging ik met mijn tuniekje aan de trein met twee vriendinnen op weg naar een derde. Me van geen kwaad bewust doe ik mijn jas uit en leg ik deze in het dingesje bovenin zegt Emma, die mijn nieuwe haar ook al nog niet gezien had:

"Je bent hip!"

Traag van begrip als ik soms ben keek ik wat verdwaasd naar mijn tuniek enzo. "Ehhh ohw ja, nieuw enzo."

"Dat was geen compliment!"

Jaja dames en heren, u hoort het, hip zijn is tegenwoordig geen compliment meer waard, integendeel!

Ik was nu eenmaal niet hip, dus kon ik me niet opeens hip gaan kleden, zo redeneerde ze. Op de terugweg moest ze echter toegeven dat het toch wel leuk was. Het leuke was, ik zou normaal gesproken ook niet opeens een tuniek gaan kopen om daarin rond te gaan lopen. Niks voor mij, zou ik redeneren. En ook ik moest even wennen om vervolgens te concluderen dat hij toch best leuk is. Helaas pindakaas zusje, ik hou hem lekker zelf. Al moet ik eerst eens zelf een zwart truitje voor eronder zien te vinden, helaas pindakaas ikke.